[wpdreams_ajaxsearchlite]
[wpdreams_ajaxsearchlite]
Bronisław Szwarce na trwałe wpisał się w dzieje powstania styczniowego, mimo że dzień 22 stycznia 1863 r. zastał go w więzieniu, co stało się dla niego życiowym dramatem. Idei narodowego zrywu był oddany do końca swoich dni, czemu dał wyraz i czynem, i piórem.
Eugeniusz Cydzik. Na jego 90-letnią biografię złożyły się: obrona Grodna we wrześniu 1939 r., konspiracja w szeregach Armii Krajowej, zmagania o przeżycie w workuckim łagrze oraz kolejne batalie o polskie pomniki i cmentarze we Lwowie i Ziemi Lwowskiej.
Przez całe lata spędzone w Nowej Zelandii Jan Wojciechowski – John Roy zajmował się ratowaniem upadających przedsiębiorstw, na czym zarabiał krocie. Ale tak naprawdę chyba nigdy nie przestał być małym Jankiem, wraz z rodziną wyrwanym w lutym 1940 r. przez Sowietów z bezpiecznego domu w osadzie Ostrówki koło Drohiczyna Poleskiego i wywiezionym do osady Nuchw-Oziero w rejonie plesieckim obwodu archangielskiego.
Współzałożyciel wileńskiego Towarzystwa Filomatów większości z nas kojarzy się głównie z rolą przywódcy duchowego więźniów osadzonych w „celi Konrada” z III części mickiewiczowskich „Dziadów”. Był jednak także poetą, przyrodnikiem.
Kazimierz Zieleniewski jako osiemnastoletni uczeń został zesłany podczas powstania styczniowego na Syberię. Choć miał tam spędzić resztę życia nie załamał się. Wręcz przeciwnie: odniósł ekonomiczny sukces, a jego dom w Tomsku stał się centrum polskiego życia patriotycznego i kulturalnego.
Kim był tak naprawdę? Polakiem? Białorusinem? Admiratorem prostego, białoruskiego ludu i wiejskiego życia czy chłopomanem?
Warłam Szałamow po raz pierwszy trafił do łagru koło Wiszery na północnym Uralu w 1929 r., gdzie przebywał 3 lata. Następnie w 1937 r. zesłano go na Kołymę, do „białego krematorium”, gdzie spędził kolejnych 5 lat życia. Trzeci wyrok – 10 lat łagrów, otrzymał w 1943 r.
Igor Strojecki: Leona Barszczewskiego można uznać za prekursora polskiej fotografii reportażowej.
Po jego śmierci za trumną szły setki mieszkańców Krakowa. Wielu ludzi obserwowało orszak pogrzebowy z okien, wielu płakało. Później to właśnie krakowianie postawili na jego grobie pomnik. Ale też Apollo Korzeniowski zasłużył sobie na takie pożegnanie całym swoim pracowitym życiem.
Niezwykły talent polskiej literatury, niepokorny antykomunista, agent wywiadu II RP na Kresach, przemytnik, nieustraszony żołnierz AK. Ułaskawiony od więzienia dzięki literaturze.
