Powszechnie za początek okresu destalinizacji w Związku Sowieckim i całym bloku wschodnim przyjmuje się rok 1956. Nikita Chruszczow wygłosił wówczas swój słynny referat o „błędach i wypaczeniach” okresu stalinizmu, który uznaje się za moment zwrotny w historii ZSRS. Jednak „odwilż”, o której mówi się tak często i chętnie, nie docierała w tym samym momencie do każdego punktu na mapie. Przykładem mogą być losy Czechosłowacji. Dojście do władzy Chruszczowa i złagodzenie polityki Moskwy wpłynęło na ten kraj w bardzo niewielkim stopniu. Od roku 1953 stanowisko I sekretarza Komunistycznej Partii Czechosłowacji zajmował Antonín Novotný. Od 1957 r. był on również prezydentem kraju. W strukturach partyjnych i rządowych dominowali „starzy komuniści”, niechętni jakimkolwiek reformom i zmianom. Ponadto cała Czechosłowacja doświadczała kryzysu gospodarczego, a Słowacy nie mogli pogodzić się ze stopniowym ograniczaniem ich roli w polityce kraju. Niezadowolenie rosło zarówno wśród młodszych działaczy politycznych, przedstawicieli świata kultury, jak i zwykłych obywateli, którzy zaczęli coraz głośniej domagać się zmian.