Rok 1943 okazał się przełomowy dla losów II wojny światowej. W lutym wojska niemieckie oraz ich sojusznicy ponieśli klęskę pod Stalingradem, tracąc tym samym inicjatywę na froncie wschodnim. Natomiast lipcowa porażka na Łuku Kurskim ostatecznie przekreśliła nadzieje Berlina na powodzenie i pozwoliła Armii Czerwonej na dyktowanie warunków gry w kolejnych miesiącach i latach wojny. To oznaczało jedno – wraz z upływem czasu Sowieci będą coraz bardziej przesuwać się na zachód, ku niemieckiej stolicy. A droga na Berlin wiodła oczywiście przez tereny Polski. Dla polskich władz cywilnych i wojskowych przyszedł więc moment na podjęcie decyzji – jak traktować Sowietów i jakie działania podjąć wobec ich nieuniknionego wkroczenia na ziemie polskie? Odpowiedzią Armii Krajowej stała się Akcja „Burza”. Polegać miała na intensyfikowaniu działań dywersyjnych na tyłach wojska niemieckiego oraz, w miarę możliwości, samodzielnym wyzwalaniu ziem polskich, jeszcze przed wkroczeniem na nie oddziałów sowieckich i występowaniem wobec nich jako gospodarze tych terenów. Jeśli okazałoby się to niemożliwe, nie wykluczano podejmowania współpracy militarnej z Armią Czerwoną. Operacja miała rozpocząć się w momencie przekroczenia przez Sowietów przedwojennych granic Polski, a stało się to 4 stycznia 1944 roku w Sarnach na Wołyniu.