Pokaż więcej wyników
Pokaż więcej wyników
12 stycznia 1945 r. Armia Czerwona wraz z towarzyszącym jej Wojskiem Polskim (tzw. „ludowym”) rozpoczęła realizację operacji wiślańsko-odrzańskiej, znanej też jako operacja styczniowa.
Często powtarza się, że Rzeczpospolita Obojga Narodów była w swoim najlepszym okresie europejskim imperium, rozpościerającym się na rozległych terytoriach. Oczywiście, jest to prawda. Pamiętać jednak trzeba, że owo państwo istniało zarówno w XVI, XVII i XVIII wieku (a jeśli pod uwagę weźmie się wcześniejsze unie Litwy i Korony, nie tylko tę realną z Lublina z 1569 roku, to w pewnym stopniu również w wieku XV, a nawet XIV). W tym okresie przebieg granic Rzeczpospolitej ulegał wielokrotnym zmianom, gdyż jak wiadomo, były to okresy ciągłych wojen i zawirowań na całym świecie (jak to już w historii bywa). Dlatego nie da się jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie o to jak wielka była Rzeczpospolita i jakie terytoria obejmowała. Można natomiast powiedzieć, kiedy jej terytorium było największe, jak doszło do jego uformowania i ile km2 mniej więcej objęło. Przenieśmy się więc do przełomu XVI i XVII wieku.
Może nie był to kraj, który przetrwał wiele lat . Były w historii państwa, które istniały dłużej, a dziś mało kto o nich pamięta. Jednak Związek Sowiecki w czasie 69 lat funkcjonowania (do 70 zabrakło zaledwie czterech dni) zapisał się na kartach historii jak mało kto. Niestety, zrobił to krwawymi zgłoskami.
W „podmoskiewskim ringu” na przeciwko siebie twarzą w twarz stanęło dwóch silnych przeciwników. W „brunatnym narożniku” Wehrmacht, który miał za sobą letnie sukcesy oraz trudne, dołujące i podcinające morale tygodnie rasputicy i mrozów. Na przeciwko, w czerwonym narożniku, wojska sowieckie. Te z kolei, pierwsze tygodnie walk mogły uznać za katastrofę, ale teraz to one, zmotywowane coraz gorszym losem przeciwnika, miały podyktować warunki boju.
„Polacy! Wybiła godzina zemsty. Dziś umrzeć lub zwyciężyć potrzeba! Idźmy, a piersi wasze niech będą Termopilami dla wrogów!”
11 listopada 1918 r. to data symboliczna. Tego dnia w wagonie w lesie Compiègne zawarty został rozejm kończący I wojnę światową.
3 listopada 1957 r. o godzinie 7:30 czasu moskiewskiego z kosmodromu Bajkonur wystartowała rakieta Sputnik 8K71PS. Na jej szczycie umieszczono satelitę Sputnik 2, w której, już od 31 października znajdowała się Łajka. Od samego początku zdawano sobie sprawę, że pies nie przeżyje tej misji. Szacowano, że będzie ona żyła około 10 dni. Wtedy automat miał podać jej zatrutą karmę.
Grób Nieznanego Żołnierza to do dziś jedno z najważniejszych miejsc na patriotycznej mapie Polski. To tam organizowanych jest większość uroczystości państwowych z udziałem najważniejszych osób w państwie. Jednak lata II wojny światowej przyniosły zagrożenie dla tego miejsca.
O wydarzeniach rozgrywających się w kwietniu 1525 roku w Krakowie słyszał chyba każdy. To wtedy przed polskim królem Zygmuntem Starym hołd złożył Albrecht Hohenzollern, ostatni Wielki Mistrz Zakonu Krzyżackiego. Prusy Książęce stały się wówczas polskim lennem, a sam Albrecht wasalem polskiego władcy i księciem pruskim. Te wydarzenia przeszły do historii pod nazwą hołdu pruskiego i do dziś obecne są w szkolnych podręcznikach, a rok 1525 to jedna z najważniejszych dat z polskiej historii, którą uczniowie wynoszą ze szkoły i która zostaje w ich pamięci już na długo.
Tymczasem 86 lat później w Warszawie odbyła się podobna uroczystość, która do dziś pozostaje mało znanym epizodem w naszej historii. A szkoda, bo stanowi dowód na to, że w naszej niełatwej historii, często przepełnionej bólem, jest również miejsce na wydarzenia podkreślające potęgę i znaczenie Rzeczpospolitej w przeszłości. Wydarzenie to rozegrało się konkretnie 29 października 1611 roku w Warszawie, a polegało na złożeniu hołdu władcy Rzeczpospolitej Obojga Narodów Zygmuntowi III Wazie przez byłego rosyjskiego cara i jego najbliższe otoczenie.
20 września do Białegostoku przybyli sowieccy dowódcy, których wojska w tym czasie oblegały Grodno. W stolicy przedwojennego województwa białostockiego oczekiwali ich tymczasowi gospodarze tego miejsca – dowódcy Wehrmachtu . Obie strony udały się więc na spotkanie do najbardziej charakterystycznego miejsca w Białymstoku, czyli do Pałacu Branickich, pełniącego do 1939 roku rolę siedziby Urzędu Wojewódzkiego. W czasie rozmów obie strony uzgodniły zasady opuszczenia miasta przez Wehrmacht i wejścia do niego Armii Czerwonej. Ustalono, że oficjalne przekazanie Białegostoku nastąpi dwa dni później. Niekiedy można spotkać się z informacją, iż w czasie tych rozmów Niemcy i Sowieci skupili się nie tylko na kwestii Białegostoku, ale i innych terenów zajętych przez Wehrmacht, a mających przypaść Sowietom.
