
„Jeżeli wolność czuć i kochać umiesz,
W naszej rozmowie nie potrzeba słowa
Ja twe westchnienia, Ty me łzy zrozumiesz,
I dłoń uściśniesz: oto polska mowa.
Syberia, 20 lutego [19]42 r.”
Ten czterowiersz przypisywany Adamowi Mickiewiczowi został zapisany na korze brzozowej ręką Stanisława Cylwika, który 10 lutego 1940 r. został wraz z rodziną deportowany z gajówki Tartak (Sieńki) w ówczesnym powiecie białostockim na Syberię. Wraz ze Stanisławem na Sybir trafiła jego żona Stanisława oraz dzieci: 14-letni Henryk i 7-letnia Jadzia. Cała czwórka została deportowana w rejon Tajszetu w obwodzie irkuckim. Do Polski Cylwikowie wrócili w 1946 r. Wiersz zapisany na korze znajduje się w zbiorach Muzeum Pamięci Sybiru.

































